Way of the Devil

WoD ตอนที่ 25  ตอนกลางคืน  (1) “เอี๊ยด ...” หลู่เซิ้งปิดหน้าต่าง และหันไปรอบๆ เพื่อสำรวจห้อง เขาถอดเสื้อโค้ทแล้วแขวนไว้บนตะแกรงไม้ด้านหลังประตู จากนั้นเขาก็เปิดตู้ ข้างในเขาพบเสื้อผ้าของพี่สาวหยูสีเทาสองสามตัว ปิดตู้ หลู่เซิ้งไปตรวจสอบโต๊ะเครื่องแป้งอีกครั้ง โต๊ะเครื่องแป้งเรียบง่ายปราศจากการตกแต่งใดๆ มีเพียงกระจกสีทองแดงวางอยู่ตรงกลาง ผงสีชมพูกระจัดกระจายอยู่หน้ากระจกสีทองแดง หลู่เซิ้งยื่นนิ้วออกไปแตะ ก่อนนำขึ้นมาดมกลิ่น ‘แป้งเครื่องสำอางธรรมดาที่ผู้หญิงใช้กัน’ หลู่เซิ้งขมวดคิ้วอย่างฉับพลัน ‘ข้าจำได้ว่าพี่สาวหยูไม่ใช่คนชอบใช้เครื่องสำอางค์’ “วูด...” ทันใดนั้นลมพัดผ่านมาทำให้แสงเทียนสั่นไหวอย่างฉับพลัน อย่างรวดเร็วหลู่เซิ้งจับกระบี่แล้วมองไปรอบๆ ห้อง "วูป" จากช่องว่างของประตูที่แง้มเล็กน้อย เสื้อคลุมสีขาวพุ่งผ่านมา หลู่เซิ้งก้าวไปอย่างรวดเร็ว 'เมื่อเข้ามาข้าจำได้อย่างชัดเจนว่าข้าปิดประตูไปแล้ว' เขาแตะสลักไม้ ตัวล็อคที่อยู่ด้านบนเปิดอยู่ เมื่อเปิดประตู เขาก้าวออกไปที่ทางเดิน มันเงียบและว่างเปล่า...

WoD ตอนที่ 24 ปัญหา (2) แทบทุกเช้าหลังจากที่เขาตื่นขึ้น หลู่เซิ้งรู้สึกว่ากล้ามเนื้อของเขาเพิ่มขึ้นและแข็งแกร่งขึ้น ร่างกายของเขาก็ยิ่งแข็งแรงขึ้น แต่ราคาที่เขาต้องจ่ายสำหรับสิ่งนี้คือความอยากอาหารที่เพิ่มมากขึ้น ซึ่งเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสองเท่าจากเดิมในระหว่างมื้ออาหารแต่ละมื้อ ยิ่งกว่านั้นอาหารของเขาทั้งหมดประกอบไปด้วยปลาและเนื้อสัตว์ นอกจากนี้ยังมีชาสมุนไพรที่มีราคาแพง เพียงค่าใช้จ่ายในมื้ออาหารของเขาเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวเล็กๆ ล้มละลายได้ โดยไม่ชักช้า เมื่อเขาเข้ามาในเมือง เขาตรงไปตามถนนที่คุ้นเคยไปยังทางเข้าคฤหาสน์หลู่ เมื่อคนเฝ้าประตูเห็นเขา เขาก็รับมาทักทายเขาทันทีด้วยความยินดี “คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว!” “อือ” หลู่เซิ้งตอบอย่างปัดๆ ก่อนเข้าไปในคฤหาสน์ บรรยากาศในคฤหาสน์ค่อนข้างแปลก แต่เมื่อคนรับใช้และผู้ช่วยเห็นว่าเขากลับมาแล้วพวกเขาทั้งหมดก็รีบออกมาทักทายเขา “คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว!” มีคนตะโกน "คุณชายใหญ่! คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว!” “เป็นคุณชายใหญ่จริงๆ!” สาวใช้คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา ใบหน้าประหลาดใจผสมความสุขปราก...

WoD ตอนที่ 22 ออกเดินทาง (4) คลื่นความร้อนโผล่ออกมาอย่างรวดเร็ว หลังจากหายใจนั้นไม่กี่ลมหายใจ คลื่นความร้อนไหลเวียนอยู่ในร่างกายของหลู่เซิ้งหลายรอบ ร่างกายของเขาค่อยๆ ปรับตัวให้เข้ากับมัน แม้ว่าอุณหภูมิของร่างกายหลู่เซิ้งยังคงสูง แต่มันก็ไม่ร้อนเหมือนเมื่อก่อน กำลังภายในของทักษะกระเรียนหยกภายในร่างกายของเขาก็เร่งขึ้น มันปล่อยเส้นพลังชี่จำนวนมากด้วยตัวมันเองเพื่อซ่อมแซมเส้นทางไหลเวียนของชี่ เลือดและอวัยวะที่เสียหาย ครึ่งวันผ่านไป ในที่สุดผิวของหลู่เซิ้งก็กลับสู่สภาพปกติ "วูด…" แม้แต่ลมหายใจที่ออกมาก็ยังร้อนจัด ไม่มีส่วนใดบนร่างกายที่ปราศจากความเจ็บปวด กระดูกและกล้ามเนื้อทั้งหมดในร่างกายของเขารู้สึกราวกับถูกทิ่มแทงด้วยเข็ม นี่เป็นเรื่องที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับตอนที่เขาฝึกฝนทักษะกระเรียนหยก ปัจจุบันเขารู้สึกเหมือนถูกทุบด้วยค้อนขนาดยักษ์ไปทั่วร่าง ‘ยังดีที่ดีของทักษะกระเรียนหยกได้สะสมพลังชี่ภายในไว้ในร่างกายของข้าค่อนข้างมาก… ตอนนี้มันจึงถูกใช้ไปกับการรักษา’ หลู่เซิ้งรู้สึกถึงทักษะกระเรียนหยกที่กำลังทำงานในร่างกายของเขาเพื่อรัก...

WoD ตอนที่ 21 ออกเดินทาง (3) "ทำไมรีบนัก?" หลู่เซิ้งถามเบาๆ ขณะรับกระเป๋า “มันไม่ได้รีบเอาใดหรอก ไปเร็วเข้า  อีกสักพักในเมืองก็จะเริ่มวุ่นวาย แต่ไม่ต้องกังวล พ่อได้เตรียมทุกอย่างไว้แล้ว” หลู่เชียนอานส่งรอยยิ้มที่มั่นใจให้กับหลู่เซิ้ง หลู่เซิ้งพยักหน้าแล้วไม่พูดอะไรอีก เขานำเฉียวน้อยไปเก็บเสื้อผ้าและจากนั้นก็นั่งรถม้าออกจากประตูด้านข้างอย่างเงียบๆ นั่งอยู่ในรถม้า หลู่เซิ้งจ้องมองคฤหาสน์หลู่ที่ค่อยๆ เล็กลงเมื่อออกห่าง ด้วยเหตุผลบางอย่างหัวใจของเขารู้สึกหนักหน่วง “นายน้อยพวกเราจะไปที่เมืองแห่งขุนเขาจริงๆ เหรอ? มันไกลมากเลยนะเจ้าค่ะ แล้วเมื่อไหร่เราถึงจะได้กลับมา?” เฉียวน้อยกังวล หลู่เซิ้งยิ้ม แต่ไม่ตอบกลับ รถม้าสีดำดูทรุดโทรมเล็กน้อยเหมือนใครบนท้องถนน ไม่มีเครื่องหมายคฤหาสน์หลู่หรือเครื่องหมายใดๆ เช่นกัน เมื่อมันออกจากใจกลางเมืองและมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ของเมือง รถถูกขวางและสอบสวนโดยเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนหลายต่อหลายครั้ง หลู่เซิ้งเปิดม่านออกเล็กน้อยและเห็นว่าหน่วยรักษาการณ์แบ่งออกเป็นทีมๆ หลายทีมในเมืองและยังมีองค์กรชั่วคราวอย่างเหล่าชาวนา...

WoD ตอนที่ 20 ออกเดินทาง (2) “คุณชายใหญ่เซิ้งฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ด้วยตัวเองอย่างลับๆ มาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นร่างกายของเขาจึงค่อนข้างแข็งแรง ท่านผู้นำตระกูลคุณไม่จำเป็นต้องกังวล” ลุงจ้าวพูดด้วยรอยยิ้ม “ในตอนแรกฉันก็ไม่ได้คาดหวังเลยว่าคุณชายใหญ่เซิ้งจะแข็งแกร่งถึงขนาดนั้น ทั้งสองเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ฉันพยายามตามจับแต่ก็ไม่สามารถทำได้ในตอนที่ฉันยังหนุ่ม ฉันไม่คิดเลยว่าหลังจากหลายปีผ่านไป พวกเขาจะตกอยู่ในมือของคุณชายใหญ่เซิ้ง” เขาได้เห็นบาดแผลของพวกเขา ทั้งสองเสียชีวิตภายใต้ฝ่ามือทำลายใจ อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้ว่าคุณชายใหญ่เซิ้งได้เชี่ยวชาญฝ่ามือทำลายใจมากแค่ไหนแล้ว เขาไม่สามารถบอกระดับของทักษะเบื้องหลังการโจมตีของฝ่ามือเหล่านั้นได้ ท้ายที่สุดความสามารถของทักษะนี้ก็ไม่สามารถบอกได้จากการมองผิวเผลิน “นั่นเป็นสิ่งที่ดีมาก” หลู่เชียนอานพยักหน้า "ไม่เป็นไรทุกอย่างเรียบร้อยก็ดีแล้ว ให้เขาได้พักผ่อนและทำตามแผนเดิม ไปเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ที่เมืองแห่งขุนเขา” “เมื่อดูจากลักษณะของเซิ้งน้อย ฉันแน่ใจว่าเขาต้องหลงใหลศิลปะการต่อสู้เป็นอย่างมาก มิฉะนั้นไม่มีทางที่เขาจะตั...

WoD ตอนที่ 19 ออกเดินทาง (1) “อ๊า… ร่างกายของฉันยังอ่อนแอเกินไป… การบ่มเพาะเพียงไม่กี่เดือนนั้นยังไม่เพียงพอ” เมื่อหลู่เซิ้งหยุดเคลื่อนไหว ทั้งร่างของเขาก็ถูกโจมตีจากความเจ็บปวดทันที โชคดีที่ทักษะกระเรียนหยกโคจรอย่างต่อเนื่องโดยพลังชีภายใน มันเป็นเหมือนใยแมงมุมกระจายออกไปจำนวนมากเชื่อมโยงความเจ็บปวดทั้งหมดในร่างกาย ขณะที่พลังชี่ภายในกระจายออกไปและรักษาร่างกาย ตรงจุดที่เขารู้สึกเจ็บเริ่มมีความรู้สึกคันๆ เล็กน้อย 'ผลที่ปรากฏนั้นน่าตกใจมาก อาการคันแบบนี้ควรเป็นสิ่งที่ปรากฏเมื่อบาดแผลกำลังรักษาตัวและสร้างเนื้อเยื่อใหม่' หลู่เซิ้งสันนิษฐาน เมื่อเหลือบมองไปที่ซากศพบนพื้น เขาเดินผ่านช่องว่างในกำแพงที่หลินซวงหว่อโผล่ออกมาก่อนหน้านี้ ในอีกด้านหนึ่งของช่องว่างคือสวนหลังบ้านของอีกครอบครัวหนึ่ง เมื่อเข้าไปในสวนหลังบ้าน สายตาของหลู่เซิ้งกวาดไปตามรอยเท้าที่ปรากฏอยู่บนพื้น เขาตามรอยเท้าเข้าไปในของบ้านของครอบครัวนี้ ในขณะที่เขาเข้าไปในบ้านหลู่เซิ้งก็ตกตะลึง เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สิ่งที่ต้อนรับเขาคือภาพของหลู่ชิงชิงห้อยอยู่กับคานบ้านโดยไม่สวมอะไรเลยนอกจากชุด...

WoD ตอนที่ 18 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น (3) เจ้าสามที่ถือไม้พลองฉีเหมยตกตะลึง คมมีดสะบั่นศีรษะหลินหงฉุยเปิดปากกว้างขณะที่มองศีรษะของมนุษย์ที่กลิ้งอยู่บนพื้น แล้วมองไปที่หลู่เซิ้งที่ยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างงุนงงเล็กน้อย ลมของฤดูใบไม้ร่วงพัดฝุ่นละอองเล็กๆ จำนวนหนึ่งบนพื้นขึ้นสู่อากาศ เป็นเวลาครู่หนึ่งชายทั้งสามคนไม่มีใครพูดอะไร หลู่เซิ้งไม่คาดคิดเลยแม้แต่น้อยว่าศัตรูร่างใหญ่คนนี้จะไม่สามารถหลบการโจมตีธรรมดาๆ ที่ไม่ได้หลอกล้ออะไรของเขาได้ ในขณะเดียวกันเจ้าสามก็งุนงงมาก ขาของเขาเริ่มสั่น สำหรับหลินหงฉุยมันเกินความคาดหมายของเขาอย่างที่สุด การโจมตีดังกล่าวมาจากไอ้เด็กที่ขนยังไม่เกิด หลู่เซิ้ง นี้งั้นหรอ “เยี่ยม…เยี่ยมมาก เยี่ยมมาก!” ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะออกมาดังๆ อย่างไรก็ตามรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย “มาอีกครั้ง... ” “ซูป!” แสงประกายขณะที่มันหักเหมาจากกระบี่ ครั้งนี้มีเจ้าสามเป็นเป้าหมาย ร่างของหลู่เซิ้งพุ่งไปข้างหน้าเจ้าสาม เลือดสาดกระเซ็นอีกครั้ง ตอนนี้หัวของเจ้าสามก็หลุดออกไปเช่นกัน มันกลิ้งไปตามพื้นดินก่อนที่จะหยุดที่...

WoD ตอนที่ 17 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น (2) หลู่เซิ้งวางชามลงและคิดเกี่ยวกับมัน เขามีความรู้สึกว่าพ่อของเขาหลู่เชียนอาน ดูเหมือนจะเป็นกังวลเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่างและต้องการที่จะส่งเขาไปที่ไหนสักแห่งเพื่อให้อยู่ให้ห่างซึ่งเขาจะปลอดภัย แล้วด้วยการที่ด้วนมู่วานอาจจะไม่ปรากฏตัวขึ้นที่นี่อีก เมืองจั่วเหลียนก็ไม่สามารถช่วยให้เขาเติบโตได้อีก การเดินทางไปที่เมืองแห่งขุนเขาซึ่งมีความเจริญรุ่งเรืองมากกว่าเมืองจั่วเหลียนก็ไม่ได้เป็นความคิดที่แย่สำหรับเขา “อืม... ผมจะไปแล้วรีบกลับมา หากผมได้เรียนรู้อะไรบางอย่างจากผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงเหล่านั้น ผมจะให้คนมาส่งจดหมายบอก” หลู่เซิ้งคิดอยู่ครู่หนึ่งและเห็นด้วย เมืองแห่งขุนเขาอยู่ห่างจากเมืองจั่วเหลียน เป็นสองเท่ากับเมืองซีหัว แม้ว่าม้าจะวิ่งอย่างเต็มกำลังมันก็ยังต้องใช้เวลา 2 วัน 1 คืนเพื่อไปถึง ไม่ต้องพูดถึงการเดินทางด้วยรถม้า หลังจากหลู่เซิ้งตกลง เขาใช้เวลาหลายวันหมกตัวอยู่ที่บ้านเพื่อฝึกฝนศิลปะการต่อสู้และเติมพลัง ในขณะเดียวกัน หลู่ชิงชิงยังคงดำเนินกิจการในแต่ละวันตามปกติ ข่าวที่เธอกำลังตามล่าคนก็แผ่วงกว้างออกไปเรื...