WoD ตอนที่ 24 ปัญหา (2)
WoD ตอนที่ 24 ปัญหา (2)
แทบทุกเช้าหลังจากที่เขาตื่นขึ้น หลู่เซิ้งรู้สึกว่ากล้ามเนื้อของเขาเพิ่มขึ้นและแข็งแกร่งขึ้น ร่างกายของเขาก็ยิ่งแข็งแรงขึ้น
แต่ราคาที่เขาต้องจ่ายสำหรับสิ่งนี้คือความอยากอาหารที่เพิ่มมากขึ้น ซึ่งเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสองเท่าจากเดิมในระหว่างมื้ออาหารแต่ละมื้อ ยิ่งกว่านั้นอาหารของเขาทั้งหมดประกอบไปด้วยปลาและเนื้อสัตว์ นอกจากนี้ยังมีชาสมุนไพรที่มีราคาแพง
เพียงค่าใช้จ่ายในมื้ออาหารของเขาเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวเล็กๆ ล้มละลายได้
โดยไม่ชักช้า เมื่อเขาเข้ามาในเมือง เขาตรงไปตามถนนที่คุ้นเคยไปยังทางเข้าคฤหาสน์หลู่
เมื่อคนเฝ้าประตูเห็นเขา เขาก็รับมาทักทายเขาทันทีด้วยความยินดี
“คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว!”
“อือ” หลู่เซิ้งตอบอย่างปัดๆ ก่อนเข้าไปในคฤหาสน์
บรรยากาศในคฤหาสน์ค่อนข้างแปลก
แต่เมื่อคนรับใช้และผู้ช่วยเห็นว่าเขากลับมาแล้วพวกเขาทั้งหมดก็รีบออกมาทักทายเขา
“คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว!” มีคนตะโกน
"คุณชายใหญ่! คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว!”
“เป็นคุณชายใหญ่จริงๆ!”
สาวใช้คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา ใบหน้าประหลาดใจผสมความสุขปรากฏบนใบหน้าของเธอ คล้ายกับคนกำลังจะตายเพราะพิษจู่ๆ ก็มียาแก้พิษมาช่วยชีวิต
“ท่านพ่ออยู่ที่ไหน”
“นายท่านบอกให้คุณชายไปพบในทันที” คนรับใช้อีกคนวิ่งเข้ามาและกล่าวอย่างเร่งรีบ
“อืม”
หลู่เซิ้งเก็บกระบี่ของเขาและสะพายไว้ด้านหลัง
เขาตรงไปที่ลานชั้นในอย่างเร่งรีบ
ลานชั้นในมีเพียงความเงียบงัน เป็นความเงียบที่น่าขนลุกราวกับถูกทิ้งร้าง
เขาเห็นสาวรับใช้หลายคนมีความหดหู่ คนที่อยู่ใกล้เขาได้กล่าวทักทายเขา แต่คนที่อยู่ห่างออกไปไม่ได้สังเกตเห็นเขาและยังคงพูดคุยกัน เสียงการสนทนาของพวกเธอลอยออกมาพร้อมกับสายลม
“เมื่อคืนวานมีเสียงผู้หญิงกำลังร้องไห้ในห้องของพี่สาวหยูอีกครั้ง”
“ข้าก็ได้ยินมันเช่นกัน ดูเหมือนมาจากที่ไกลๆ ยามบางคนเดินผ่าน แต่กลับไม่พบใครอยู่ในห้อง ไม่มีเลยแม้แต่เงา”
“ได้โปรดอย่าพูดถึงมันอีกเลย มันน่ากลัวมาก”
“เป็นผีผู้หญิงหรือไม่”
“อย่าพูดเหลวไหล! เดี๋ยวเจ้าก็โดนดีหรอก”
ด้วยกระบี่ของเขาสะพายอยู่ข้างหลัง หลู่เซิ้งพยายามจับใจความสำคัญการพูดคุยระหว่างสาวใช้
จากสิ่งที่คนเหล่านี้พูด ห้องดอกบัวซึ่งเป็นของพี่สาวหยูที่สวนหลังบ้านกลายเป็นเขตหวงห้ามที่ใหญ่ที่สุดของคฤหาสน์หลู่
ไม่มีใครสั่งใดๆ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
เขาเงียบสนิท การสนทนากับเนื้อหาของจดหมายทำให้อารมณ์ของเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
ในที่สุดสิ่งที่เขากลัวมาโดยตลอดก็เกิดขึ้น!
โลกนี้เต็มไปด้วยอันตรายและสิ่งแปลกๆ สำหรับคนธรรมดาทั่วไปไม่มีโอกาสใดๆ ในการต่อต้านเหตุการณ์แปลกๆ เหล่านี้
สิ่งที่เขาเป็นกังวลคือทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับตระกูลฉีในวันหนึ่งจะเกิดขึ้นกับคฤหาสน์หลู่
เมื่อสิ่งนั้นเกิดขึ้นเขาจะป้องกันมันอย่างไร…? เขาจะช่วยได้อย่างไร?
เขาสามารถทำอะไรเพื่อช่วยครอบครัวในชีวิตนี้ของเขาได้?
‘ผีผู้หญิง? ข้าอยากจะเห็นว่าผีผู้หญิงตัวไหนที่สามารถหลบดาบของข้าได้! ' แววตาอันดุร้ายส่องประกายอยู่ลึกลงไปในดวงตาของเขา
เขาไม่ได้ฝึกฝนทั้งหมดนี้มาเพื่อจุดประสงค์เดียวงั้นเหรอ?
เมื่อเข้าไปในโถงหลักภายในลานชั้นใน หลู่เซิ้งเห็นหลู่เชียนอานมีสีหน้าซีดผอมแห้งซึ่งกำลังนั่งอยู่ที่นั่งของเจ้าบ้าน ถัดจากเขาเป็นแม่สอง แม่สามและคนอื่นๆ ที่กำลังเร่งรีบ
เหล่าพี่น้องและลูกพี่ลูกน้องทั้งหมดของเขาจากทั้งด้านมารดาและบิดาอยู่ที่นี่
นอกเหนือจากช่วงเทศกาลหรือโอกาสพิเศษ นี่เป็นครั้งแรกที่สมาชิกทุกคนในตระกูลมารวมตัวกัน
พวกเขาทุกคนหันไปเห็นหลู่เซิ้งสะพายกระบี่ เขาก้าวเข้ามาด้วยร่างกายที่แข็งแรง
ออร่าแห่งความสุขปรากฏบนใบหน้าของหลู่เชียนอาน แต่ก็กลายเป็นกังวลในไม่ช้า
“เซิ้งน้อย เจ้า…... เห้อ เจ้าไม่ควรกลับมา”
“ท่านพ่อบอกมา มันเกิดอะไรขึ้น? พี่สาวหยูเสียชีวิตงั้นเหรอ?” หลู่เซิ้งไม่รอช้า เขาถามออกไปอย่างตรงไปตรงมา
เมื่อไม่นานมานี้เขาฝึกกระบี่ทุกวัน ยิ่งไปกว่านั้นชี่พลังร้ายสีดำยังโคจรในร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง ทั้งหมดนี้ทำให้เขามีบรรยากาศที่ดูดุร้าย
เมื่อเห็นสิ่งนี้ผู้ที่อยู่ด้านในจึงจำได้ว่านายน้อยเซิ้งคนนี้เคยสังหารผู้ต้องหาหลบหนีที่อันตรายและชั่วร้ายมาถึงสองคน เขาเป็นคนที่ดุร้ายที่สามารถฆ่าได้แม้แต่ฆาตกร
ด้วยความคิดนี้ จิตใจที่หวาดกลัวและวิตกกังวลในตอนแรกของพวกเขาก็สงบลงในชั่วขณะ
“ให้แม่บอกเจ้าเองว่าเกิดอะไรขึ้น” หลิวซุ่ยยี่ แม่สองถอนหายใจและพูด
หลู่เซิ้งเดินไปนั่งลงด้านขวา “แม่สอง”
หลิวซุ่ยยี่คิดเกี่ยวกับมันสักพักเพื่อเรียบเรียงคำพูด
“เรื่องนี้เริ่มต้นจากการเสียชีวิตอย่างกะทันหันของพี่สาวหยู”
เธอถอนหายใจอีกครั้ง
“ในวันนั้นมีคนในครอบครัวของพี่สาวหยู มาถามแม่ว่าพี่สาวหยูกลับไปแล้วหรือยัง ซึ่งแม่ตอบว่า เธอออกไปนานแล้ว
จากนั้นชายคนนั้นก็บอกว่าครอบครัวของเธอรอนานแล้วแต่ก็ยังไม่พบตัวเธอ เขาจึงมาที่คฤหาสน์เพื่อตามหาเธอ”
“ขณะที่แม่กำลังสงสัยและกำลังจะส่งคนเพื่อออกไปค้นหา เราก็ได้รับข่าวจากหยาเหมินว่าพี่สาวหยูเสียชีวิตในตรอกเมื่อไม่กี่วันก่อนและศพของเธอก็แข็งแล้ว
หลังจากนั้นแม่จึงให้เงินเพื่อใช้เป็นค่าใช้จ่ายในงานศพของพี่สาวหยู แต่เพียงสองวันหลังจากเหตุการณ์นั้นอีกหนึ่งคนจากคฤหาสน์ก็หายตัวไป แม่ส่งคนออกไปเพื่อตามหา พวกเขาไปพบศพในแม่น้ำที่อยู่ไกลออกไปจากเมือง”
ใบหน้าของหลิวซุ่ยยี่จมกับความเศร้าขณะที่เธอเล่า
“ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา คนจากคฤหาสน์ก็หายตัวไปทุกวัน เราไม่สามารถค้นหาอะไรได้เลย! วันนี้ก็เป็นวันที่ห้าแล้ว
และทุกคืนในห้องดอกบัวที่พี่สาวหยูเคยอยู่ เสียงร่ำไห้แผ่วเบาอย่างเศร้าโศกของผู้หญิงคนหนึ่งจะลอยออกมา เราเข้าไปตรวจสอบ แต่ก็ไม่พบใครอยู่ข้างใน
เคยมีห้าคนที่อยู่ในห้องนั้น ตอนนี้จากห้าคน สามคนหายตัวไป... ”
เมื่อได้ยิน ใบหน้าของหลู่เซิ้งที่มืดมนอยู่แล้วเปลี่ยนเป็นเศร้าโศก
“คนของหยาเหมินบอกอะไรหรือไม่?”
“พวกเขาจะบอกอะไรได้ พวกเขารู้อย่างแน่นอน! พวกเขาแค่ให้ข้ออ้างสุ่มสี่สุ่มห้าเพื่อหลีกหนีความรับผิดชอบ" หลู่เฉินซินอดไม่ได้ที่จะขัดจังหวะด้วยความโกรธ
“พ่อให้ลุงใหญ่ของลูกส่งคนมาเฝ้ายามตอนกลางคืน แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย เมื่อมีผู้คนจำนวนมากอยู่รอบๆ เสียงนั้นจะไม่ปรากฏ เราจะได้ยินได้ก็ต่อเมื่อมีคนอยู่ไม่มาก” หลู่เชียนอานหัวส่ายหัวแล้วพูด
“ชิงชิงอยู่ที่ใด” หลู่เซิ้งเห็นว่าหลู่ชิงชิงไม่ได้อยู่ที่นี่
“เธอวิ่งไปที่ตระกูลเจิ้ง เกิดอุบัติเหตุขึ้นที่ตระกูลเจิ้ง” หลู่เชียนอานกล่าวอย่างหมดหนทาง
“มีบางอย่างเกิดที่ตระกูลเจิ้งงั้นรึ?” หลู่เซิ้งรู้สึกไม่ดี
“แต่มันไม่เป็นปัญหาเหมือนของเรา พวกเขาโดนโจรปล้นคาราวานของพวกเขาบนถนน แม่ไม่รู้ว่ายัยชิงชิงน้อยไปหาเบาะแสมาจากไหน แต่ตอนนี้เธอสงสัยว่าพวกโจรจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ตระกูลฉี เธอออกไปเมื่อวานเพื่อตรวจสอบและยังไม่ได้กลับมาตั้งแต่นั้น” แม่สอง หลิวซุ่ยยี่ กล่าว
หลู่เซิ้งส่งเสียงเย็นชา “เด็กนี่นับวันยิ่งไม่เชื่อฟังมากขึ้นเรื่อยๆ สำหรับเรื่องภายในคฤหาสน์ แม้ว่าจะไม่ใช่ผีผู้หญิง แต่ผู้เชี่ยวชาญที่มีทักษะเชิงเต่าก็น่าจะสามารถทำอะไรได้! ลุงจ้าวล่ะ? เขาพูดอะไรไหม?”
“ลุงจ้าวของลูกและลุงอีกสองสามคนถูกเกณฑ์ให้ไปสนับสนุนกองกำลังนอกเมือง พวกเขายังไม่ได้กลับมา” หลู่เชียนอานตอบ
“หรือก็คือ คนนั้นใช้ประโยชน์จากการที่พวกเขาไม่อยู่ และนั่นคือเหตุผลที่เขากล้าจะมาที่คฤหาสน์โดยหลอกว่าเป็นผี?”
หลู่เซิ้งคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นการกระทำของมนุษย์ ไม่ใช่ฝีมือของ สิ่งลี้ลับ ภูติผี ปีศาจ หรือ สัตว์ประหลาด
ไม่ว่าสิ่งนี้จะเป็นการกระทำของสิ่งเหนือธรรมชาติจริงหรือไม่ก็ตาม มันก็เป็นได้เพียงของปลอมที่มีมนุษย์อยู่เบื้องหลัง!
มิฉะนั้นตระกูลหลู่ที่ยิ่งใหญ่ ก็อาจพังทลาย
หลู่เชียนอานเข้าใจหลักการนี้ทันทีและพยักหน้าตอบ
“ตอนนี้ลูกจะบอกว่ามันดูเหมือนฝีมือของมนุษย์…”
“มีเสียงของคนร้องไห้ในห้องดอกบัวของพี่สาวหยูในเวลากลางคืนใช่ไหม? ผมจะไปอยู่ที่นั่นคืนนี้ มาดูกันว่าใครจะหายไป” หลู่เซิ้งตัดสินใจ
“แต่เซิ้งน้อย…” หลู่เชียนอานต้องการกล่าวบางอย่าง แต่หลู่เซิ้งยกมือขึ้นเพื่อหยุดเขา
“ไม่ต้องห่วงท่านพ่อ ลูกรู้ว่ากำลังทำอะไร” หลู่เซิ้งกล่าวอย่างสงบ
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนหรือผี เนื่องจากมันกลัวฝูงชน มันย่อมมีวิธีแก้ปัญหา
หากอุปสรรคเล็กๆ ตรงหน้านี้เขาไม่สามารถผ่านไปได้ หากเจอกับสถานการณ์ที่รุนแรงเหมือนสิ่งที่ทำลายตระกูลฉีทั้งตระกูลในชั่วข้ามคืน พวกเขาจะไม่กลายเป็นลูกแกะที่ไม่สามารถทำอะไรได้งั้นหรอ?
“เซิ้งน้อย… ลูกต้องระวัง…”
หลิวซุ่ยยี่กังวล
ในทางกลับกันคนที่เหลือดูเหมือนจะโล่งอก
ในเมื่อคุณชายใหญ่เซิ้ง ผู้เคยสังหารผู้ร้ายหลบนี้กล่าวว่ามันเป็นฝีมือของมนุษย์ดังนั้น มันก็น่าจะเป็นความจริง
ด้วยการที่มีคุณชายใหญ่เซิ้งอยู่ คนเลวเหล่านั้นจะต้องถูกจับในไม่ช้า
เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง หลู่เฉินซิน หลู่เทียนหยาง หลู่หยิงหยิง และคนอื่นๆ ก็ออกไปเผยแพร่ข่าวที่เป็นไปได้
ไม่ช้าในตอนเย็น ทุกคนในคฤหาสน์หลู่ก็รู้ว่านายน้อยเซิ้งกลับมาแล้ว และเขาคาดการณ์ว่าเหตุการณ์นี้เป็นฝีมือของมนุษย์!
ยิ่งกว่านั้นคืนนี้เขาจะเฝ้าดูอยู่ในห้องดอกบัว!
เมื่อข่าวนี้แพร่กระจายออกไป ทั้งคฤหาสน์ต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกกันอย่างมาก
ไม่กี่วันที่ผ่านมาความตึงเครียดสูงมาก เช่นเดียวกับเชือกถ้ามันรัดแน่นเกินไปมันก็อาจขาดได้
ชั่วขณะทุกคนรู้สึกสบายใจมากขึ้น
แม้ว่าภัยร้ายนั้นยังไม่ถูกจำกัด แต่บรรยากาศของความกลัวและความตื่นตระหนักก่อนหน้านี้ได้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
อย่างน้อยก็มีคุณชายใหญ่หลู่เซิ้งไปอยู่ในห้องดอกบัวด้วยตนเอง หากมีบางสิ่งอย่างน้อยยังมีคุณชายใหญ่ขวาง เป็นด่านแรก
หลังจากสอบถามอย่างละเอียดทั้งก่อนและหลังเหตุการณ์ ทันทีหลู่เซิ้งส่งคนไปจัดการกับห้องดอกบัวจัดเตรียมที่นอนและสิ่งอื่นๆ เขาจะอยู่ที่นั่นคืนนี้
คนอื่นพยายามเกลี้ยกล่อมเขา แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีท่าทางลังเล พวกเขาจึงได้แต่ยอมแพ้
หลู่เซิ้งปล่อยให้เฉียวน้อยกลับไปยังห้องนอนเดิมของเขา มือข้างหนึ่งจับกระบี่ ข้างหนึ่งถือเหยือกน้ำชา เขาเดินเข้าไปในห้องดอกบัว
ห้องดอกบัว ห้องใบบัว และห้องบัว เป็นพื้นที่สามด้านในคฤหาสน์ที่ได้รับการกำหนดให้เป็นห้องพักของสาวรับใช้ ทั้งหมดอยู่ไม่ไกลนัก
โดยมีห้องดอกบัวตั้งอยู่ตรงกลาง
หลู่เซิ้งมาถึงหน้าห้องดอกบัวพร้อมกระบี่ในมือ ไม่มีใครอยู่ในลานทั้งสองข้าง เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างหวาดกลัวเสียงร่ำไห้ในเวลากลางคืน
เขาผลักประตูเข้าไป ด้านในสะอาดสะอ้าน และมีเตียงตั้งอยู่
มีกล่องอาหารวางบนโต๊ะหินในลานเล็กๆ
นอกจากนั้นสถานที่ทั้งหมดไม่มีใครเลย
มีผงสีชมพูบนโต๊ะหินสีเทา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเศษจากผงเครื่องสำอางที่ผู้หญิงใช้
หลู่เซิ้งมองไปที่ห้องนอน
ห้องนอนและลานเล็กๆ รวมกันเหมือนเป็นกล่องสี่เหลี่ยมที่เชื่อมต่อกัน ห้องนอนถูกแบ่งออกเป็นห้าห้องเดี่ยวเรียงกัน ประตูทางเข้าเป็นทางเดิน เขาเดินไปตามทางเดินและเข้าไปในลานเล็กๆ ซึ่งเขาเห็นบ่อน้ำและมีโต๊ะหิน และมีม้านั่งหินอยู่ถัดออกมา
หลู่เซิ้งนั่งข้างบ่อน้ำอย่างยิ่งใหญ่ [大马金刀 ใครรู้ว่าแปลว่าอะไรช่วยบอกทีครับ] เขาเปิดกล่องอาหารสีแดงเข้ม นำอาหารด้านในออกมาวางลงบนโต๊ะหิน
สามจาน ซุปหนึ่งอย่างรวมกับข้าวขาวร้อนๆ
หยิบตะเกียบขึ้นมา หลู่เซิ้งเริ่มกินด้วยความเพลิดเพลิน
เขาใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะจบอาหารมื้อนี้ และกวาดเรียบทุกอย่าง จากนั้นเขาหยุดและงีบหลับ
ท้องฟ้ากำลังสิ้นแสง หลู่เซิ้งจุดเทียนและตะเกียงในลานเล็กๆ และห้องนอนของพี่สาวหยูจนสว่างจ้า
ห้องนอนทั้งห้าห้องนั้นจัดเรียงกันเป็นแนวๆ โดยที่พี่สาวหยูอยู่ด้านในสุด แสงที่เดินทางไปถึงที่นั้นมีน้อย และเสียงจากด้านนอกที่ผ่านเข้ามาก็เบาลงจนแทบกลายเป็นเสียกระซิบ
หลู่เซิ้งกินข้าวเสร็จแล้ว เขาเดินไปตามทางเดินพร้อมกระบี่ในมือแล้วเดินเข้าไปในห้อง
ภายในห้องมีเตียงไม้สีดำ โต๊ะสี่เหลี่ยมและเก้าอี้สามตัว นอกจากนั้นยังมีตู้เสื้อผ้าและโต๊ะเครื่องแป้ง
ด้านหลังโต๊ะเครื่องแป้งมีหน้าต่าง ในตอนนี้หน้าต่างไม้เปิดออกครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นตรอกมืดด้านนอก
แสงเทียนส่องจากด้านขวามือมาตกลงบนโต๊ะ ทั้งห้องส่วนใหญ่สว่าง ซึ่งตรงกันข้ามกับสีดำสนิทของหน้าต่างไม้ที่เปิดครึ่งเดียว
หลู่เซิ้งเดินไป แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
ตรอกนอกหน้าต่างอยู่ตรงข้ามกับประตูด้านข้างแหล่งหนึ่งของคฤหาสน์หลู่
เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างจะเห็นได้ชัดว่าตรอกนั้นตรงนำไปสู่ประตูด้านข้างสีขาวที่ดูรกร้าง
ติดตามผลงานผมได้ที่ เพจฝึกหัดแปลนิยาย มีกลุ่มลับ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น