WoD ตอนที่ 26 ตอนกลางคืน (2)
WoD ตอนที่ 26 ตอนกลางคืน (2)
คืนที่สอง
หลู่เซิ้งกลับไปพักที่ห้องดอกบัวอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไปที่นั่นในตอนกลางวัน
ถือกระบี่ในมือ เขาค้นทั่วทั้งห้อง
จากนั้นหลังจากที่เขาทำโมเดลรูปร่างและขนาดของห้อง รวมถึงตำแหน่งของสิ่งของทั้งหมดไว้ในหัว เขาก็นั่งลงอีกครั้ง
เขารอช่วงค่ำอย่างใจเย็น
คฤหาสน์หลู่ถูกทำให้เงียบลงชั่วคราวโดยเขา ไม่มีใครกล้ามีความคิดที่จะหลบหนี
เพราะที่สุดแล้วเมืองจั่วเหลียนก็มีขนาดใหญ่ ทางเลือกเดียวของพวกเขาคือหนีไปที่เมืองซีหัว อย่างไรก็ตามภายใต้แรงกดดันนี้ ไม่มีใครกล้าที่จะเป็นคนแรกที่จะลองทำอะไรเสี่ยงๆ
พวกเขากลัวว่าคนอื่นจะลอบไปแจ้งคุณชายใหญ่ เพราะหลู่เซิ้งได้กล่าวไว้ชัดเจนว่าใครก็ตามที่ไปรายงานว่ามีผู้กำลังหลบหนี เมื่อเป็นจริงคนๆ นั้นจะได้รับรางวัล 100 เงินสำหรับแต่ละคนที่ถูกรายงาน!
100 เงิน! ถ้ามีการรายงานกว่าสิบคนนั่นจะเป็นถึง 1000 เงิน!
มีคนไม่มากนักที่จะสามารถหาเงินก้อนโตเช่นนี้ได้ในชีวิต
ดังนั้นในขณะนี้สถานการณ์ในคฤหาสน์หลู่จึงสงบ
ลุงใหญ่ได้นำทหารบางส่วนไปเฝ้าระวังที่ทางเข้าของคฤหาสน์หลู่แต่ละประตู จำกัดการออกจากตามที่พวกเขาเห็นสมควร
สำหรับผู้ที่หลบหนีไปก่อนหน้านี้เขาติดใบประกาศจับ ทั้งหมดจะถูกนำกลับมา
หลังจากที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ท้องฟ้าก็ค่อยๆ จางหายไป
“วูด...”
กระแสลมที่พัดพามาภายในคฤหาสน์อย่างต่อเนื่อง
หลู่เซิ้งนั่งอยู่ในห้องของพี่สาวหยู มือของเขากำกระบี่ ดวงตาของเขาปิด
เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน ขณะที่เขานั่งรออยู่ที่นี่ เขายังคงนั่งในลักษณะเช่นเดิม
ทักษะกระเรียนหยกนั้นน่าทึ่งจริงๆ แม้ว่าเขาจะไม่ได้นอนทั้งคืนเขาก็ยังมีพลัง
แสงจากดวงอาทิตย์ค่อยๆ จางลง
หลู่เซิ้งไม่จุดไฟ เขานั่งนิ่งในความมืด เขาตั้งใจจะกลมกลืนไปกับสภาพปกติของห้อง
ความมืดเพิ่มมากขิ้และมากขึ้น
หลู่เซิ้งปรับตัวอย่างช้าๆ โดยอาศัยความรู้สึกในการได้ยินและให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวของอากาศเพื่อสังเกตสภาพแวดล้อมรอบๆ เขา
เวลาผ่านไปทีละวินาที ละนาที
ในไม่ช้าดวงอาทิตย์ก็ตกดิน ทั้งห้องมืดสนิท เขาไม่สามารถเห็นมองได้แม้แต่นิ้วของเขา
อย่างไรก็ตามหลู่เซิ้งยังคงนั่งนิ่งอย่างมั่นคงเหมือนก้อนหิน
"วูป…"
ทันใดนั้นเสียงของเสื้อผ้ากระพือก็ดังขึ้นมาจากประตู
มันฟังดูเหมือนเสื้อผ้าที่ลมพัดกระทบผนัง พร้อมกับเสีนงแหลมของพื้นไม้
หลู่เซิ้งเปิดตา ในความมืดเงาลางๆ สีขาวกำลังเข้ามาจากประตูอย่างช้าๆ
เพราะมันมืดเกินไปเขาจึงมองไม่เห็นลักษณะของอีกฝ่ายมากนัก เฉพาะโครงร่างมันเป็นของมนุษย์ มันเป็นคนที่สวมชุดสีขาว
คนๆ นี้เดินช้ามากๆ
ในที่มืดหลู่เซิ้งรู้สึกราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้ม เขามองไม่เห็นใบหน้าที่ชัดเจนนัก แต่เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายยิ้มอย่างน่าขนลุก
“ในที่สุดแกก็กล้าแสดงตัว”
หลู่เซิ้งยืนขึ้นดวงตาทั้งสองข้างของเขาเปล่งประกายอย่างดุร้าย
ทักษะพลังร้ายสีดำกระจายไปทั่วร่างกายของเขาทันที
อุณหภูมิร่างกายของเขาพุ่งสูงขึ้นในทันที
“วู!”
ทันใดนั้นเงาสีขาวก็พุ่งเข้าใส่เขา!
“ตายซะ!!”
แสงประกายออกมาจากกระบี่ในมือของหลู่เซิ้ง
พลังเสือของเทคนิคกระบี่เสือดำถูกฟาดออกไปอย่างรุนแรง ในไม่ช้าก็พบกับเงาสีขาว!
เมื่อกระบี่ปะทะกับเงาสีขาว วิสัยทัศน์ของเขาเบลอ ทั้งห้องเงียบสนิท เขาไม่ได้ยินอะไรเลย
ขณะนี้พื้นที่ด้านหน้าของเขาว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ไม่มีอะไรเลย เขาฟาดลงความว่างเปล่า!
'เร็วมาก!'
หลู่เซิ้งเหวี่ยงกระบี่ยาวหัวไปๆ อย่างบ้าคลั่ง
“ฉีก!”
ราวตากผ้าที่ทำมาจากไม้ถูกตัดในกระบี่เดียวแล้วล้มลงพื้น นอกจากนี้เก้าอี้ที่อยู่ด้านหลังก็ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน
เขาส่งเสียงเย็นชา ก่อนถือกระบี่ยืนนิ่งคอยสังเกตการณ์
ทันใดนั้นเขารู้สึกเย็นที่ด้านหลังศีรษะ
หลู่เซิ้งหันศีรษะไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่คาดคิดเขาเห็นร่างเสื้อคลุมสีขาวอยู่ด้านหลังเขา ในระยะห่างขนาดเท่าเส้นผม กำลังตรงมาหงเขา
“หาที่ตาย!!”
ทักษะพลังร้ายสีดำรีดเค้นพลังจากทั่วร่างกาย ชี่และเลือดคำรามอย่างดุเดือดในขณะที่กระบี่ยาวของเขาได้ปลดปล่อยกระบวนท่าที่สามของเทคนิคกระบี่เสือดำ เสือคำราม
“โฮก!!!”
เมื่อพลังของทักษะพลังร้ายสีดำพุ่งมาถึง กระบี่ก็ปล่อยเสียงคำรามของเสือออกมาอย่างรุนแรง
เสียงคำรามของเสือทำให้สิ่งของทั้งห้องสั่นสะเทือน
ในทันทีเงาสีขาวส่งเสียงกรีดร้อง คล้ายกับเสียงร้องของเด็กหญิง ด้วยลมที่พัดไปมา มันหนีออกไปทางหน้าต่าง
โดยไม่พูดอะไร หลู่เซิ้งสงบชี่และเลือดของเขา และรีบไล่ตามไป
"ปัง!"
เขาทำลายหน้าต่างไม้ที่ขวางทาง
ทั้งร่างของเขาดูราวกับว่าเสือดุร้ายที่โผล่ออกมาจากถ้ำของมัน ตกลงไปในตรอกนอกหน้าต่าง
เงาสีขาวเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ด้วยการเลี้ยวเพียงไม่กี่ครั้ง ผ่านตรอกมีกองขยะมากมาย
หลู่เซิ้งไล่ตามมันอย่างไม่หยุดพัก
“ปัง! ปัง !!!”
กองขยะสองกองที่ขวางทาง เขาฟันมันกระจุนใน 2 กระบี่
“มีการเคลื่อนไหวอยู่ด้านใน! เป็นนายน้อยหรือไม่”
ยามบางคนข้างนอกตะโกนขึ้น
หัวใจของหลู่เซิ้งบีบแน่น
จากนั้นเขาเห็นประตูด้านข้าง พร้อมกับยามที่เฝ้าอยู่
หนึ่งในนั้นหันมามองทางเขา และถือกระบี่ด้วยใบหน้าของเขาเคร่งกลัว
หลู่เซิ้งไม่มีเวลาพูด เงาสีขาวพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่น่าตกใจ เข้าไปในร่างของยามคนหนึ่ง
“ทุกคนหลบไป!” เขาตะโกนอย่างเสียงดัง ชี่และเลือดที่บ้าคลั่งของเขาทำให้กระบี่ของเขาเปล่งเสียงเหมือนเสียงคำรามของเสือขนาดยักษ์
“โฮก!”
ทั้งร่างของหลู่เซิ้งพุ่งไปข้างหน้าด้วยเสือคำราม!
“เก้ง”
หลอดเลือดดำผุดขึ้นทั่วร่างของยามที่ถูกเงาสีขาวเข้าสิง เขายกมือขึ้นเพื่อป้องกันการโจมตี
น่าแปลกที่เขาสามารถสกัดกระบี่ของหลู่เซิ้งได้จริง
กระบี่ทั้งสองปะทะกัน ในช่วงเวลานั้นหลู่เซิ้งรู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่ไม่ด้อยไปกว่าเขา ป้องกันอยู่ด้านหน้า
เมื่อมองที่ยามอีกครั้งเขาสังเกตเห็นว่าดวงตาทั้งสองข้างของเขาเปลี่ยนไป ดวงตาทั้งสองข้างไม่มีสีดำมีเพียงสีขาว
‘สิงสู่’
หลู่เซิ้งฟาดกระบี่ของเขาอีกครั้ง ครั้งนี้มุ่งตรงไปที่คอของยาม
“เป้ง”
อีกครั้งเขาถูกบล็อก
ยามที่ถูกสิ่งได้แข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก หลู่เซิ้งเข้าแลกกระบี่กับเขา
ชายทั้งคู่ต่อสู้กันไปมาด้วยกระบี่เป็นจังหวะ ปล่อยเสียงการกระทบกันของโลหะดังลั่น เกิดเป็นโมเมนตัมขนาดใหญ่ที่รุนแรง
ยามอีกสองคนที่ฝั่งอยู่ประตูด้านข้างกลัวตาม พวกเขาจะรีบหนีพร้อมกับปัสสาวะราดไปตลอดทาง
เสียงและความโกลาหลดึงดูดความสนใจของยามและคนรับใช้จำนวนมาก
ภายใต้การเร่งของชี่พลังร้ายสีดำ ความแข็งแกร่งของหลู่เซิ้งถูกเร่งขึ้นอย่างมาก เขาต่อสู้กับยามที่ถูกสิงอย่างต่อเนื่องมานานกว่าสิบกระบวนท่า
พิษจากทักษะพลังร้ายสีดำค่อยๆ ซึมผ่านฝ่ามือของยามอย่างช้าๆ ทำให้พลังของเขาลดลงและอ่อนลงเรื่อยๆ
ระดับที่สองของทักษะพลังร้ายสีดำนั้นทรงพลังอย่างที่หลู่เซิ้งคาดไว้ มันน่ากลัวมาก
"พูด! แกเป็นใคร?” อย่างรวดเร็วหลู่เซิ้งพุ่งตรงเข้าใส่อย่างโหดเหี้ยมด้วยกระบี่ ตัดกระบี่ของยาม
คลื่นความแข็งแกร่งขนาดใหญ่ถูกส่งตรงไปยังร่างกายของยามที่ถูกสิงทำให้สั่นอย่างรุนแรง ในทันทีร่างกายของเขาไร้เรี่ยวแรงและมึนงง ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงกว่าครึ่ง
"ปัง!"
มืออีกข้างของหลู่เซิ้งโจมตีด้วยการตีฝ่ามือไปที่หัวใจ โดยใช้ประโยนช์จากช่องว่างตรงหน้าอกของยาม
เขาเตรียมที่จะจบด้วยฝ่ามือทำลายใจมาก่อนแล้ว
“อ้า!!!”
ยามส่งเสียงกรีดร้องขณะที่การโจมตีปะทะลงบนหน้าอกของเขา เขาสำลักเลือดออกมาเต็มปากร่างของเขากระเด็นไปด้านหลังก่อนที่จะตกลงบนพื้น
แสงของเงาสีขาวพุ่งออกมาจากร่างของยามพุ่งไปหาคนที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อเป็นร่างสิงสู่
ครั้งนี้มันเป็นสาวรับใช้
อาจเป็นเพราะหลู่เซิ้งอยู่ใกล้ เงาจึงไม่มีทางเลือกมากเกิน มันจึงเลือกใครสักคนแบบสุ่มๆ
สาวรับใช้ที่เพิ่งถูกสิง ผิวของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง หลู่เซิ้ง
บิดข้อมือ เขาฟาดแบบแบ็คแฮนด์!
“ฉีก!”
กระบี่อันทรงพลังทะลวงเข้าไปในร่างกายของสาวรับใช้อย่างรุนแรง ร่างกายของเธอถูกเหวี่ยงขึ้นไปในอากาศเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น
“ทุกคนรีบออกห่างไปจากที่นี่! อย่าเข้ามา! "เสียงของหลู่เซิ้งดังขึ้น
แต่มันสายเกินไป มียามไม่กี่คนพุ่งเข้ามา
เงาสีขาวพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว กลับเข้าไปในร่างใหม่อีกครั้ง
“อ๊าก !!!” หลู่เซิ้งตะโกนด้วยความโกรธ คลื่นกระบี่ของเทคนิคกระบี่เสือดำถูกส่งออกไปเป็นจำนวนมาก ภายใต้การกระตุ้นของทักษะพลังร้ายสีดำ
เสียงคำรามของเสืออันยิ่งใหญ่เปล่งออกมารอบตัวเขาอีกครั้ง
ดาบยาวของเขาพุ่งออกมาอย่างเต็มกำลังราวกับก้อนหินขนาดยักษ์ทุบลงบนพื้นพร้อมกับลมที่พัดผ่าน
ในทันทียามที่ถูกสิงมุ่งหน้าไปในทิศทางประตูด้านข้าง ราวกับกำลังคิดจะหลบหนี
“บูม”
หลู่เซิ้งทำลายกำแพงของคฤหาสน์ใกล้กับประตูด้านข้างอย่างรุนแรง
กระบี่ในมือเขาพุ่งทะลุกำแพงที่พลังทะลาย พุ่งไปยังศีรษะของยาที่ถูกสิงร่าง
“ อ้า อ้า อ้า!!!”
เสียงร้องอันน่าสลดใจของผู้หญิงดังขึ้น
ศีรษะของยามถูกตัดออกเป็นสองส่วน เป็นสีแดงและสีขาว ถึงกระนั้นมันก็ยังสามารถยื่นมือออกมาและโจมตีไปที่ท้องของหลู่เซิ้งด้วยฝ่ามือได้อย่างรุนแรง
"ปัง!"
หลู่เซิ้งถอยสองก้าวก่อนหอบหายใจอย่างรุนแรงเหมือนวัว ออร่าปีศาจหนาแน่นแทรกซึมทั่วร่างกายของเขา ในขณะที่ใบหน้าของเขาเปล่งประกายอย่างผิดปกติ
มีเลือดไหลออกมาจากมุมปากของเขา
หลู่เซิ้งยกกระบี่ของเขาอีกครั้ง แต่เกิดเสียงบางอย่างใบมีดของกระบี่ร้าวและหักก่อนตกลงบนพื้น
เขาตัดสินใจว่าโยนกระบี่ทิ้งไปและพุ่งเข้าไปโจมตีด้วยฝ่ามือสองครั้ง
ในช่วงเวลานี้ฝ่ามือของเขากลายเป็นสีดำจางๆ ภายใต้การกระตุ้นของทักษะพลังร้ายสีดำในขณะที่เขาใช้เทคนิคฝ่ามือทำลายใจเพื่อโจมตี
“บูม บูม!”
เสียงดังสนั่น 2 ครั้งก่อนที่เงาสีขาวจะลอยออกมาจากร่างของยาม
เธอยังต้องการที่จะหลบหนี
อย่างไรก็ตามหลู่เซิ้งเคลือนไหวด้วยฝ่ามือที่รวมกับทักษะพลังร้ายสีดำ เขาเพื่อคว้าเสื้อเธอไว้ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกราวกับว่าเขาจับก้อนน้ำแข็ง
อย่างไรก็ตาม พลังชี่ เลือดและชี่พลังร้ายสีดำ ที่พุ่งพล่านในร่างกายของเขาทำให้เขาไม่กลัวความเย็นนี้แม้แต่น้อย
ระดับที่สองของชี่พลังร้ายสีดำในตัวเขาตรงไปยังเสื้อของเงาสีขาวในมือของเขา
“ตาย!!!”
หลู่เซิ้งระเบิดพลังทั้งหมดไปที่ฝ่ามือและโจมตีออกไป
ชี่พลังร้ายสีดำทั้งหมดในร่างกายของเขาหมดไปหลังจากปล่อยการโจมตีของฝ่ามือนี้
“บูม!!!”
“อ๊า!!!”
ในที่สุดเงาสีขาวก็ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงเมื่อมันถูกกระทบเข้าที่หน้าอก รูปร่างของเธอบิดเบี้ยว ด้วยเสียง 'ชิบ' เหมือนกับการหั่นผ้าเป็นชิ้นๆ เสื้อฉีกขาดและระเบิดหายไปทันที
ดวงตาของหลู่เซิ้งแสดงถึงจิตสังหาร 'ปัก' เขาล้มลงมาอยู่ในท่าคุกเข่า
เขาสำลักเลือดสีดำออกมาเต็มคำ
ด้วยมือที่สั่นเขาคว้ากระบี่หักบนพื้นแล้วปักมันลงพื้นเพื่อพยุงร่างของตนเอง
ทักษะกระเรียนหยกและทักษะพลังร้ายสีดำกำลังโคจรอย่างบ้าคลั่งภายในตัวเขา เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บที่ร่างกายของเขาได้รับ
เนื่องจากก่อนหน้านี้เขาได้โจมตีอย่างรุนแรงและใช้กำลังมากเกินไป เส้นลมปราณของเขาจึงไม่สามารถรองรับพลังได้และมีรอยร้าวเล็กๆ จำนวนหนึ่ง
ด้วยสองอาการบาดเจ็บสาหัสที่ซ้อนทับกัน หลู่เซิ้งไม่สามารถพยุงตัวได้อีกต่อไป
สักพัก
ยามและคนรับใช้ที่หนีออกไปไกลในที่สุดก็กล้าเข้ามาใกล้ จากนั้นหลู่เชียนอานและคนอื่นๆ ก็รีบไปที่เกิดเหตุ
ทุกคนตกตะลึงเมื่อเห็นความวุ่นวายในที่เกิดเหตุ
จากนั้นพวกเขาเห็นหลู่เซิ้งที่กำลังคุกเข่าข้างเดียวอยู่บนพื้น พร้อมมีเลือดที่มุมปากของเขาและอีกส่วนอยู่บนพื้น เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งสำลักออกมา
หลู่เชียนอานวิ่งไปอย่างเร่งรีบ
“เซิ้งน้อย! ลูกเป็นอะไรไหม? เรียกหมอเร็วเข้า!!!” ความกังวลปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาช่วยพยุงหลู่เซิ้ง เขาหันหลังกลับและตะโกน “เจ้ายืนทำอะไรอยู่ที่นั่น! รีบมาช่วยเร็วเข้า!!”
คนอื่นๆ ดูเหมือนจะตื่นขึ้นจากอาการมึนงง และรีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงหลู่เซิ้ง
ลุงใหญ่มองดูกระบี่ที่หักบนพื้น ซากศพ รวมทั้งกำแพงที่ถูกเจาะทะลุ
จากนั้นเขาหันไปมองหลู่เซิ้งซึ่งยังมีจิตสังหารรุนแรง เขาตัวสั่นเล็กน้อยพร้อมความสั่นกลัวในใจ
หลานชายของเขาที่มีอายุเพียงสิบกว่าปีสามรถก่อให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร มันเปรียบได้กับพลังของสัตว์ป่าในภูเขา!
ครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นหมีดำภูเขาที่เดินไปมาบนภูเขา และเห็นถึงความสามารถของมันเมื่อมันบุกเข้ามาในบ้าน มันก่อให้เกิดภาพแห่งการทำลายล้างที่ไม่ต่างไปจากฉากตรงหน้าเขา
“เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ห้ามมีใครแพร่กระจายออกไป! ไม่เช่นนั้น…” ลุงใหญ่หลู่อานผิงจ้องมองอย่างเย็นชาไปที่ฝูงชนโดยรอบ
“รีบมาทำความสะอาดให้มันเรียบร้อย พยายามอย่าทิ้งร่องรอยไว้”
ยามและคนรับใช้รู้สึกหนาวสั่นลงไปถึงกระดูกสันหลัง ขณะที่เขาจ้องมองพวกเขายิ่งกว่านั้นมีศพวางขวางอยู่ข้างหน้าพวกเขา จึงไม่มีใครกล้าที่จะโต้แย้งคำพูดของเขา
ติดตามผลงานผมได้ที่ เพจฝึกหัดแปลนิยาย มีกลุ่มลับ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น