WoD ตอนที่ 10 ด้วนมู่วาน (2)

WoD ตอนที่ 10 ด้วนมู่วาน (2)







กริชตรงไปที่หน้าอกของหลู่เซิ้ง ตัดเสื้อตรงจุดหน้าอกของเขา



ใบหน้าที่สวมหน้ากากของหลู่เซิ้ง จ้องกลับมาที่เขาอย่างเฉยชาราวกับว่าเขาตกใจทำอะไรไม่ถูก



รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฎที่มุมปากของจางจุ้นตง



“อย่าโทษฉัน มันเป็นเพราะตัวแกไปยั่วยุคนที่ไม่ควรยั่วยุ!”



ปลายกริชตัดผ่านเสื้อของหลู่เซิ้งและกำลังจะโดนตัวของเขา



"เป้ง!!!"



ในขณะนั้นเองหลู่เซิ้งหันไปมอง ถอยไปข้างหลัง จากดึงกระบี่ด้ามยาวที่ดูเหมือนงูสีดำออกมาจากด้านหลังเอวของเขา



กระบี่พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนพุ่งเข้าใส่กริชในมือของจางจุ้นตงอย่างไร้ความปราณี กริชของจางจุ้นตงถูกขัดจังหวะและทำให้พลังส่วนใหญ่ของมันหายไป มันไม่สามารถตามความเร็วการตอบโต้ของเขาได้



กริชกระเด็นขึ้นไปในอากาศจากการโจมตีเดียว



กระบี่ของหลู่เซิ้ง เล็งไปที่หัวจางจุ้นตงทันทีด้วยเสือพิฆาต



“เวร!”



ดวงตาของจางจุ้นตงจ้องเขม็ง เมื่อได้ยินเสียงคำรามของเสือดังแว่วเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว



ขนของเขาลุกไปทั้งตัว เขาไม่จินตนาการมาก่อนเลยว่านายน้อยจากตระกูลร่ำรวยผู้นี้ซึ่งได้รับการคุ้มครองโดยการ์ดสามคนจะระเบิดพลังอันน่าหวาดกลัวอย่างรุนแรงเช่นนี้ได้ในทันที!



‘เป็นปฏิกิริยาที่รวดเร็วอะไรเช่นนี้! ไม่ดีแน่!'



เขาไม่มีเวลาคิดอะไร เขาทรงตัวลงมาบนพื้นไถลถอยหลังไปประมาณเจ็ดถึงแปดก้าวก่อนที่จะหันหลังพยายามหลบหนี



“ฉึก!”



ปลายของกระบี่ด้ามยาวแทงทะลุหน้าอกของเขา



เลือดค่อยๆ ไหลออกจากบาดแผล



“ฉึก!”



หลู่เซิ้งเดินไปดึงกระบี่ออกจากร่างกายของร่างดำ ก่อนเช็ดทำความสะอาดด้วยเสื้อผ้าของศพ



“ส่งฉันกลับ”



อย่างใจเย็น เขาขึ้นรถม้าแล้วปิดม่านทิ้งให้การ์ดสามคนและสองคนเฝ้าประตูไว้ในที่เกิดเหตุ



ทั้งห้าคนและคนขับรถม้ามองไปที่ศพอย่างไม่พูดอะไร



การ์ดทั้งสามเงียบเป็นพิเศษ ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือกขณะพวกเขาขึ้นไปนั่งบนรถม้าอย่างเงียบๆ



"ไป!"



คนขับสะบัดแส้และรถม้าก็เริ่มเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ได้ยินเพียงเสียงของล้อรถที่หมุนอยู่ภายในการวิ่งของม้า



การ์ดทั้งสามนั่งหันหน้าไปทางหลู่เซิ้งสักพัก อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่สามารถทนกับความเงียบได้ ทีละคนๆ พวกเขาค่อยๆ ทยอยออกมาจากรถม้า เพื่อไปเดินอยู่ข้างๆ



ในไม่ช้าหลู่เซิ้งก็ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในรถ



เขานั่งตัวตรงบนเบาะผ้าทรงกลม ใบหน้าของเขาไม่แสดงออกใดๆ เขาหลับตาลงเล็กน้อยราวกับกำลังงีบหลับ



อย่างไรก็ตามมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ถึงความสับสนวุ่นวายในใจของเขา



'ฉันฆ่าคน ... '



เขาฆ่าคน…!



ไม่ว่าจะเป็นในชีวิตที่ผ่านมาหรือในปัจจุบันเขาไม่เคยทำร้ายใครมาก่อนเลยแม้แต่น้อย



อย่างไรก็ตามในช่วงเวลาก่อนหน้าเขาตอบสนองโดยสัญชาตญาณ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะหนีไปเขาก็ตัดสินใจยกกระบี่และแทงไปข้างหน้าอย่างเด็ดขาด



ด้วยการตอบสนองของกล้ามเนื้อที่เหลือเชื่อหลังจากการดัดแปลง กระบี่พุ่งไปอย่างราบรื่นและลงมือต่อด้วยท่าที่สอง พลังเสือ แทงทะลุหัวใจของฝ่ายตรงข้ามจากด้านหลังอย่างแม่นยำ



หลังจากนั้นคู่ต่อสู้ของเขาก็ตาย



ฉากก่อนหน้านี้แสดงซ้ำๆ อย่างต่อเนื่องในใจหลู่เซิ้ง ชายคนนั้นไม่ได้ล้อเล่น มันต้องการให้เขาตายจริงๆ



เมื่อเขารู้สึกว่าถูกคุกคาม โดยสัญชาตญาณ เขาตอบโต้การคุกคามด้วยพลังและกำจัดมัน



และในที่สุดมันก็ถูกกำจัดไปอย่างสมบูรณ์



อย่างไรก็ตามเขาได้เปิดเผยศิลปะการต่อสู้ของเขา



และแม้กระทั่งฆ่าคน....



‘สิ่งที่ดีคือ การเคลื่อนไหวของเทคนิดกระบี่เสือดำนั้นมีเอกลักษณ์และโดดเด่น ด้วยการสอบสวนจากสิ่งที่มีเพียงเล็กหน่อยพวกเขาจะสามารถติดตามกลับไปที่ลุงจ้าวได้อย่างแน่นอน ถึงนี่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ในอนาคตฉันต้องระวัง… '



รถม้าเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ  ประมาณครึ่งชั่วโมงก็ออกจากหมู่บ้าน



“เสียงกระดิ่ง”



โดยไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด แต่เสียงที่ชัดเจนและกังวานของกระดิ่งค่อยๆ ดังขึ้น ล่องลอยมาตามสายลมจากที่ไหนสักแห่งในความมืดสนิทภายนอก



คนขับรถม้ามองออกไปด้านหลังและเห็นรถม้าสีขาววิ่งอย่างรวดเร็วมาจากด้านหลัง ดูราวกับพวกเขากำลังรีบไปยังเมืองจั่วเหลียน



ยามทั้งสามเองก็เห็นรถม้าสีขาวด้านหลัง



ม้าสีขาวบริสุทธิ์สองตัวลากรถม้าสีขาวที่ออกแบบอย่างประณีตแกะสลักลวดลายดอกไม้สีเงินที่สวยงามมากมาย พร้อมกลิ่นหอมจางๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากรถม้าและล่องลอยมาตามสายลม



พวกเขาทั้งสามมองหน้ากันโดยสัญชาตญาณ ก่อนหน้านี้พวกเขาล้มเหลวในการปกป้องแขกที่ทรงเกียรติและเกือบปล่อยให้เขาประสบกับอุบัติเหตุ หากพวกเขาล้มเหลวอีกครั้งตระกูลเจิ้งจะไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปอย่างแน่นอน



ข้อมือของพวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสนักจากก่อนหน้านี้ หลังจากใช้ยารักษาไปได้พักสักพักพวกเขาก็สามารถออกแรงได้ราวๆ เจ็ดสิบหรือแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของความแข็งแรงทั้งหมด



ทั้งสามเป็นทหารผ่านศึกที่เคยเข้าร่วมกองทัพ ถ้าพวกเขาก่อตัวเป็นรูปแบบขนาดเล็ก พวกเขาสามารถเอาชนะคนธรรมดาเจ็ดแปดคนได้โดยไม่มีปัญหา



ไม่มีอะไรพิเศษเกี่ยวกับรถม้าสีขาวนอกจากที่หรูหราเกินไป ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร



อย่างไรก็ตามสิ่งที่พวกเขาไม่แน่ใจก็คือตะเกียงนำทางของรถม้านั้นไม่ได้ส่องสว่าง!



ในถิ่นทุรกันดารนอกเมืองและโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลากลางคืนที่มืดมิดและไม่มีแสงจันทร์ส่องทาง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเดินหน้าต่อไปในความมืดมิดหากไม่มีแสงจากตะเกียงแม้แต่อยู่บนถนน



แต่รถม้าคันนี้กำลังเดินทางด้วยความเร็วสูง เร็วกว่ารถม้าที่มีแสงส่อง!



“มีบางอย่างผิดปกติ” หนึ่งในสามพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ



หลู่เซิ้งดึงม่านของเขาออกแล้วมองไปทางด้านหลังและเห็นรถม้าสีขาววิ่งเข้ามาในตอนกลางคืน ชายที่มีสีหน้าอ่อนโยนและหล่อเหลากำลังคุมรถม้า เห็นได้ชัดว่ามันเป็นชายก่อนหน้านี้จากในการประชุมใต้ดิน ชายที่ดูอ่อนโยนที่คอยปกป้องผู้หญิงข้างๆ เขา



รถม้าสีขาวที่กำลังเร่งมาเรื่อยๆ อย่างไม่หยุด ในไม่ช้ามันก็จะผ่านรถม้าของหลู่เซิ้ง



“อาจิ่วหยุด”



เสียงที่อ่อนหวานและไพเราะของผู้หญิงคนหนึ่งเปล่งออกมาจากภายในตัวรถม้าสีขาว และมันก็ชะลอความเร็วลงทันทีเมื่อตรงข้ามกับรถม้าของหลู่เซิ้ง



ผ้าม่านเปิดขึ้นอย่างช้าๆ เพื่อเผยให้เห็นใบหน้ายั่วสวาทที่มีเสน่ห์ด้วยคิ้วที่ขมวดเล็กน้อยภายใต้แสงส่องสว่างของตะเกียง



มันเป็นผู้หญิงคนนั้น ด้วนมู่วาน!



หลู่เซิ้งไม่ขยับ เขามองไปที่อีกฝ่าย



“คุณชายถนนสายนี้มืดมากในเวลากลางคืน ฉันจะขอยืมตะเกียงสักอันของท่านเพื่อมาส่องสว่างได้หรือไม่? เพื่อที่เราจะได้เฝ้าระวังให้กันและกัน?”



ด้วนมู่วานมองหลู่เซิ้งและยิ้มให้เขา



“… ไม่มีปัญหา คุณหญิงด้วนมู่”



หลู่เซิ้งตอบอย่างสงบ จากนั้นก็ลดม่านของเขา



“คุณชาย เอ่อ..ด้วยความทราบซึ้งผู้น้อยของความช่วยเหลืออีกสักอย่างได้หรือไม่” ด้วนมู่วานพูดขึ้นอีกครั้งโดยไม่รอให้เขาถอยกลับไปที่รถของเขา “ฉันทำกาน้ำชาในรถของฉันหล่นทำให้เก้าอี้ เบาะและทุกอย่างที่นี่เปียก ดังนั้นได้โปรด…”



ดวงตาของหลู่เซิ้งแคบลงและระวังตัวมากขึ้น



ด้วนมู่วานดูค่อนข้างน่าสงสัย ‘เธอบอกว่าในรถของเธอเปียก แต่ใครจะรู้ว่าจริงๆ แล้วเจออะไร’



ในลักษณะเช่นนี้ อีกฝ่ายพบกับพวกเขาในที่มืดในตอนกลางคืนก็สงสัยมากอยู่แล้ว ดูเหมือนว่าจะเป็นการวางแผนเพื่อที่จะพูดคุย แม้ว่าเขาจะปฏิเสธแต่ก็ไม่มีสิ่งใดเป็นหลักประกันว่าด้วนมู่วานจะปล่อยเขาไป



“ถ้าคุณผู้หญิงไม่รังเกียจรถม้าโทรมๆ ของฉัน เชิญเข้ามานั่งได้ตามสบาย” ปัจจุบันเขาได้เชี่ยวชาญรูปแบบเทคนิดกระบี่เสือดำอย่างเต็มและได้ลองจากการต่อสู้จริงสุดพิเศษในสองครั้งที่ผ่านมา เขาเริ่มมีความมั่นใจในตัวเองทีละน้อย



เขามีความมั่นใจว่ากำไพ่ที่เหนือกว่า ในการต่อสู้กับผู้เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้ใดๆ โดยเฉลี่ย หรือแม้กระทั่งลุงจ้าวผู้เชี่ยวชาญชั้นแนวหน้าในเมืองจั่วเหลียน แม้ว่าเขาจะขาดประสบการณ์การต่อสู้ไปมาก แต่ระดับสี่ของเทคนิดกระบี่เสือดำ ดูเหมือนจะทำให้เขามีความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าแม้กระทั่งตัวลุงจ้าวเอง



ให้เวลาสั้นๆ และในพื้นที่ขนาดเล็ก มันยากที่จะพูดว่าเขาหรือลุงจ้าวที่เหนือกว่า



ดังนั้นแม้ว่าด้วนมู่วานจะมีทักษะที่น่าทึ่ง แต่เขาเชื่อว่าเขามีวิธีการป้องกันตัวเอง



“ขอบคุณมาก คุณชาย”



ภายใต้แสงไฟที่พลิ้วไหวของตะเกียง หลู่เซิ้งสั่งให้คนขับรถม้าหยุด รถม้าสีขาวก็หยุดตาม



ประตูเปิดออก เผยให้เห็นด้วนมู่วานที่ยังสวมกระโปรงสั้นสีดำของเธอตัวก่อนหน้าเข้ามาเดินอย่างช้าๆ



เธอเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้กับหลู่เซิ้งซึ่งกำลังเปิดประตูรับเธอ ผิวที่สวย ริมฝีปากสีแดงเข้มดังเชอร์รี่ และลิ้นสีชมพูที่ดูบอบบางของเธอค่อยๆ เลียไปทั่วริมฝีปากของเธอ ทำให้หัวใจของการ์ดโดยรอบและคนขับรถม้าเต้นรัว



เธอค่อยๆ ก้าวขึ้นรถม้าชองหลู่เซิ้ง



ในช่วงเวลาที่เธอก้าวขึ้นชุดสีดำของเธอเปิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อเผยให้เห็นขาขาวที่เรียวยาวและที่ดูละมุน



พื้นที่ใต้กระโปรงของเธอเผยออกมาแวบหนึ่ง หลู่เซิ้งมองเห็นเพียงเล็กน้อยไม่ได้มากอะไร



“ว้าย”



ทันใดนั้นร่างของด้วนมู่วานเอียงไปด้านหลังเนื่องจากเท้าของเธอพลิก เธอล้มตัวไปที่หลูเซิ้ง



“ระวัง” หลู่เซิ้งเอื้อมมือออกไปรับเธอ



อย่างไรก็ตามหัวใจของเขาเต้นรัวขึ้นและระมัดระวังยิ่งขึ้น เขาหัวเราะอย่างใจเย็นในขณะที่เขานึกถึงสิ่ง "บังเอิญ" ที่มักจะถูกแสดงในละครโรแมนติกบนโลก



ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้ปล่อยเธอ แต่เขาเพียงตอบสนองตามสามัญสำนึก



ด้วนมู่วานโน้มตัวลงเบาๆ ในอ้อมแขนของเขา หน้าอกของเธอถูกับแขนของหลู่เซิ้งโดยไม่ตั้งใจ



ทันใดนั้นใบหน้าของด้วนมู่วานก็เปลี่ยนเป็นสีแดง เธอก้มศีรษะลงและจ้องมองตัวเองราวกับว่าถูกไฟฟ้าช็อต



หัวใจของหลู่เซิ้งกระสับกระส่ายและเขาก็จับเธอไว้แน่นยิ่งขึ้น



“ ขอบคุณมากคุณชาย…” ด้วนมู่วานพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน



“ยินดี เชิญนั่ง” หลู่เซิ้งพยุงให้เธอนั่งลงด้านข้าง



ภายในห้องโดยสารของรถม้าขนาดใหญ่นั้นมีสองแถว สี่ที่นั่งตรงข้ามกัน หลู่เซิ้งนั่งตรงข้ามด้วนมู่วาน



รถม้าเริ่มเคลื่อนที่ช้าๆ



ด้วนมู่วานนั่งพร้อมกับใบหน้าแดงๆ เธอนิ่งชิดเข่าเอียงไปทางซ้ายทำให้สามเหลี่ยมปิดสนิทไม่มีช่องว่างใดๆ จากมุมมองของหลู่เซิ้งที่อยู่ตรงข้ามกับเธอ เขามองเห็นเงาสีดำในช่องว่างระหว่างกระโปรงและต้นขาของเธอ ถ้าหลู่เซิ้งต้องการ เขาสามารถมองตามเข้าไปในเงาและมองดูสิ่งที่อยู่ใต้กระโปรงของเธอได้อย่างเต็มที่



เพราะในนี่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นด้วนมู่วานก็ลดศีรษะลงด้วยความอาย ไม่สามารถมองเห็นเขาได้



“ปัก”



ทันใดนั้นรถม้าดูเหมือนจะเหยียบบางอย่างและกระโดดขึ้นเล็กน้อย



ขาของด้วนมู่วานสั่นเล็กน้อยจากแรงกระแทกเผยให้ร่องที่กว้างขึ้น



ในตอนนี้มุมเล็กๆ ใต้กระโปรงของเธอถูกเปิดเผยต่อสายตาของหลู่เซิ้ง เขาจ้องมองไปที่จุดๆ นั้นและเห็นสีขาวอ่อนๆ



“คุณชาย ท่านมุ่งหน้าไปยังเมืองจั่วเหลียนใช่หรือไม่”



ด้วนมู่วานดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นว่าเธอได้เปิดเผยบางสิ่งของตัวเอง ขณะที่เธอถามอย่างอ่อนโยน



“ใช่แล้ว คุณกำลังมุ่งหน้าไปที่นั่นด้วยงั้นเหรอ?” หลู่เซิ้งถามคำถามอย่างไม่คิดอะไร



“เอ่อ.. ความจริงแล้ววานเอ๋อกำลังพักอยู่ที่โรงแรมเล็กๆ ชื่อว่านฟู (หมื่นอวยพร) ในเมือง ฉันได้ยินมาว่ามีการประชุมใต้ดิน… ดังนั้นพร้อมกับผู้คุ้มกันส่วนตัวของฉัน เราจึงมาที่นี่เพื่อดู แต่ใครจะไปคิดละว่าทุกคนจะสวมหน้ากาก! น่าเบื่อ มันไม่ดีเลย” ด้วนมู่วานไม่พอใจ



“การที่คุณวานเอ๋อและผู้คุ้มกันส่วนตัวเดินทางด้วยตัวเองมาระยะทางไกลเช่นนี้  แน่นอนว่าต้องมีทักษะและความกล้าหาญอย่างยิ่ง!” หลู่เซิ้งกล่าวอย่างใจเย็น



“ทักษะอะไร เป็นเพราะเราได้รับการช่วยเหลือจากกลุ่มพ่อค้า เราจึงสามารถมาถึงที่เมืองจั่วเหลียนได้สำเร็จ ไม่เช่นนั้นวานเอ๋อและผู้คุ้มกันคงเสียชีวิตจากความหิวหรือไม่ก็ความหนาวเหน็บในดินแดนห่างไกลระหว่างการเดินทางแล้ว” วานเอ๋ออธิบาย



“เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้ว คุณชายท่านก็แข็งแกร่งเช่นกัน ไม่ว่าในแง่ของความกล้าหาญหรือศิลปะการต่อสู้” ด้วนมู่วานยิ้มเล็กๆ



“อย่างนั้นเหรอ?”



เมื่อได้ยินอย่างนั้นหลู่เซิ้งก็รู้ได้ทันทีว่าเธอเห็นว่าเขาต่อสู้



“ในการประชุมใต้ดิน วานเอ๋อเห็นคุณชายจะสนใจตำราลับกำลังภายในอย่างมาก?” ด้วนมู่วานถามอีกครั้ง









ติดตามผลงานผมได้ที่ เพจฝึกหัดแปลนิยาย มีกลุ่มลับ